Kto jest właścicielem NBP – czy to Nowy Bank Rothschildów? Uprawnienia nie są w rękach polskich władz

Publikacja opisująca sytuację Narodowego Banku Polskiego, która pojawiła się na stronie Klubu Inteligencji Polskiej daje do myślenia. Do kogo tak naprawdę należy jedyna w naszym kraju instytucja uprawniona do emitowania pieniądza? Kto to wszystko trzyma w garści? Zapraszamy do lektury…

Mayer Amschel Rothschild powiedział kiedyś: “Pozwólcie mi emitować i kontrolować pieniądze kraju, a ja nie dbam o to, kto tworzy jego prawa”.

Czytaj więcej poniżej
loading...

O tym czyją politykę pieniężną realizuje dany bank centralny, decydują dwie sprawy formalno-prawne: struktura własności danego banku i/lub uprawnienia zarządcze. Bank Centralny może być formalnie w pełnej lub większościowej własności kogoś innego, np. danego kraju, ale uprawnienia do zarządzania bankiem może mieć ktoś inny, np. poprzez tajne umowy.

Jednym przykładem jest Bank Anglii, który 2 lata temu przeszedł na własność Państwa Brytyjskiego, ze względu na to, że wiedza o tym, że był on własnością Rothschildów, znacznie upowszechniła się wśród Brytyjczyków. Natomiast uprawnienia do zarządzania tym bankiem pozostały dalej w rękach poprzednich właścicieli i oni decydują o tym, w czyim interesie działa ten Bank.

Odwrotnie jest w Rosji, w której w marcu 2015 roku odebrano uprawnienia zarządcze Rothschildom, w czasie 10 dni zniknięcia prezydenta Putina, ale przekształcenia własnościowe Centralnego Banku Rosji, na rzecz Rosji, trwają w Dumie Rosyjskiej, ale one mają charakter drugorzędny. Czyny – czyli polityka tego banku, zmieniła się zasadniczo od tego czasu, z niesprzyjającej rozwojowi gospodarczemu, na kreującą i wspierającą rozwój.

Niezależnie od prezentowanej poniżej struktury własności NBP, uprawnienia zarządcze na pewno nie są w rekach Polskich Władz, co potwierdza realizowana od początku transformacji polityka pieniężna, która jest niszcząca dla polskiej gospodarki i społeczeństwa. Dają takie podstawy art. 220 ust. 2 w brzmieniu:

Ustawa budżetowa nie może przewidywać pokrywania deficytu budżetowego przez zaciąganie zobowiązania w centralnym banku państwa.

oraz niezgodna z Konstytucją, a konkretnie z art. 227 ust. 1m – ustawa O Narodowym Banku Polskim. Art. 220 ust. 2 Konstytucji jest sprzeczny z art. 227 ust. 1 ustawy zasadniczej i powinien być zmieniony. Natomiast do czasu zmiany tegoż artykułu, poprawienie ustawy o NBP, aby był zgodny z art. 227 ust. 1, i usuwający nadużycie kilku innych art. Konstytucji, daje możliwość prowadzenia własnej polityki pieniężnej przez Władze Polskie. Omawia tą kwestię w artykule na naszej stronie internetowej Jacek Rossakiewicz, następująco:

„Konieczny jest w praktyce monetarnej powrót do. art. 227. § 1. Konstytucji RP:

Centralnym bankiem państwa jest Narodowy Bank Polski. Przysługuje mu wyłączne prawo emisji pieniądza oraz ustalania i realizowania polityki pieniężnej. Narodowy Bank Polski odpowiada za wartość polskiego pieniądza.

W Ustawie o NBP monopol banku centralnego Rzeczypospolitej Polskiej na emisję pieniądza (Art. 227. § 1. zdanie drugie) został zastąpiony: wyłącznym prawem emitowania znaków pieniężnych (patrz: Art. 4. ustawy). W ten sposób uchylono konstytucyjny, faktyczny monopol NBP na emisję pieniądza, gdyż gotówka; monety i banknoty, stanowią jedynie 13% środków rozliczeniowych funkcjonujących w polskim systemie finansowym, (stan: maj 2014, wg NBP).

Nie ma wątpliwości, iż konstytucyjny zapis dotyczący monopolu na emisję PIENIĄDZA, odnosi się do pieniądza rozumianego jak najszerzej, szczególnie zaś powinien uwzględniać emisję pieniądza w formie elektronicznej. Rzeczywisty monopol oznacza także wyłączne prawo do kreacji kredytu, który powinien być w pełni kontrolowany przez NBP, jako część składowa narodowej emisji pieniądza i polityki finansowej.

Zdanie trzecie Art. 227. C 1. konstytucji zostało natomiast – nie wiadomo dlaczego – zinterpretowane w Ustawie o NBP jako dbałość o utrzymanie stabilnego poziomu cen i nazwane podstawowym celem działalności NBP. (Art. 3. § 1. ustawy). Tak oto rzeczywiście podstawowy, konstytucyjny cel NBP jakim jest emisja pełnowartosciowego pieniądza dla Polaków, został zamieniony w Ustawie o NBP na działania stabilizujące ceny. Warto zaznaczyć, iż działalność NBP mająca na celu stabilizację cen – bez monopolu na emisję pieniądza – jest ograniczona i nieskuteczna.

NBP jest zobowiązany do emisji polskiego pieniądza, zaniechał tego i wbrew Konstytucji R.P. oddał przywilej emisji (nazywając to „kreacją”) bankom prywatnym. Uzasadnieniem dla takiej praktyki jest nadużywanie możliwości jakie daje art. 87, §1. art. 88 § 3. a szczególnie art. 90 § 1. oraz art. 91. § 2. i 3. Konstytucji:

Art. 90, §1 Rzeczpospolita Polska może na podstawie umowy międzynarodowej przekazać organizacji międzynarodowej lub organowi międzynarodowemu kompetencje organów władzy państwowej w niektórych sprawach.

Art. 91

  1. Ratyfikowana umowa międzynarodowa, po jej ogłoszeniu w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej, stanowi część krajowego porządku prawnego i jest bezpośrednio stosowana, chyba że jej stosowanie jest uzależnione od wydania ustawy.
  2. Umowa międzynarodowa ratyfikowana za uprzednią zgodą wyrażoną w ustawie ma pierwszeństwo przed ustawą, jeżeli ustawy tej nie da się pogodzić z umową.
  3. Jeżeli wynika to z ratyfikowanej przez Rzeczpospolitą Polską umowy konstytuującej organizację międzynarodową, prawo przez nią stanowione jest stosowane bezpośrednio, mając pierwszeństwo w przypadku kolizji z ustawami.

Jednak art. 89. § 1. Konstytucji R.P. daje możliwość wypowiedzenia ratyfikowanej umowy międzynarodowej.”


Jak to skomentujesz? ⇓ |

CZYTAJ WIĘCEJ>

2 KOMENTARZE

ZOSTAW ODPOWIEDŹ